Thursday Feb 03, 2022

Hans Eysenck's theorie over de ‘oorzaken’ en ‘genezing’ van criminaliteit: Een persoonlijke reflectie

Hans Eysencks theorie over criminaliteit werd voor het eerst gepubliceerd in 1964 en evolueerde gedurende de volgende 30 jaar. Het hoofdthema van zijn werk is dat psychologische factoren en individuele verschillen samenhangen met persoonlijkheid, namelijk Psychoticisme (P), Extraversie (E) en Neuroticisme (N), die van centraal belang zijn met betrekking tot zowel de oorzaken van criminaliteit als de beheersing ervan. Zijn theorie heeft veel onderzoek gegenereerd, dat gemengde steun heeft opgeleverd met betrekking tot E en N. Daarentegen is consistent aangetoond dat P onderscheid maakt tussen daders en controles, en de omvang en ernst van delicten voorspelt, maar de aard van P is ambigu en het verklarend vermogen ervan is gering. De relatie tussen deze drie ‘superkenmerken’ en criminaliteit is complexer dan zijn theorie voorspelt. Een andere beperking van Eysencks theorie is dat de “oorzaken” van criminaliteit, zoals bepaald door P, E en N, zich niet adequaat vertalen in “genezing” of het voorkomen van delinquentie. Normaal verdeelde persoonlijkheidskenmerken zijn van beperkte waarde bij het voorspellen van delicten en de aandacht is verschoven naar meer tastbare en hardnekkige tekenen/symptomen van antisociale persoonlijkheidskenmerken/stoornissen en attitudes die vatbaar zijn voor interventie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back to Top